Zdefiniujmy nieskończony ciąg liczb całkowitych a_1,a_2,a_3,… w następujący sposób: a_n=⎩⎨⎧n 2⋅a_n−1 a_n−1+r_n−1dla n≤2dla n>2 nieparzystegodla n>2 parzystego przy czym r_n−1 jest najmniejszą dodatnią liczbą całkowitą niebędącą różnicą dwóch różnych elementów ze zbioru a_1,a_2,…,a_n−1.
Tak więc początkowe wyrazy ciągu to: 1,2,4,8,16,21,42,51,102,112,224,235,470,486,972,990,1980,…
Przykładowo, aby obliczyć a_6, stwierdzamy, że każda z liczb 1,2,3,4 jest różnicą pewnych dwóch elementów początkowego fragmentu ciągu 1,2,4,8,16, natomiast liczba 5 nie jest różnicą dwóch takich elementów. Tak więc a_6=a_5+5=21.
Wiadomo, że dla każdej dodatniej liczby całkowitej x istnieje dokładnie jedna para indeksów (p,q) taka, że x=a_p−a_q. Parę taką oznaczymy jako repr(x). Na przykład repr(17)=(6,3) i repr(18)=(16,15). Twoim zadaniem jest wyznaczyć repr(x) dla danego x.
W pierwszym wierszu standardowego wejścia znajduje się jedna liczba całkowita n oznaczająca liczbę przypadków testowych. W każdym z kolejnych n wierszy znajduje się jedna dodatnia liczba całkowita x. Możesz założyć, że liczby występujące na wejściu nie powtarzają się.
Na standardowe wyjście należy wypisać n wierszy. Wiersz odpowiadający liczbie x z wejścia powinien zawierać repr(x)=(p,q) w postaci dwóch liczb całkowitych p, q oddzielonych pojedynczym odstępem.